زایمان...؟

ما که در صف از فشار همدگر زائیده ایم
صبحها تا شام و شبها تا سحر زائیده ایم

از فشار جمع مردم بارها با حال زار
در کنار دکّه ی «مشتی صفر» زائیده ایم

گاه بعضی رامیان همدگر زایانده ایم
گاه ما هم در صفی، جایی دگر زائیده ایم

زیرکی می گفت: آنطوری که من کردم حساب
از زن اکبر چاخان هم بیشتر زائیده ایم!

چون که او هر سال می زاید یکی کودک، ولی
ما همین امسال ،صد کاکل به سر زائیده ایم

در همین تهران هزاران بار ،فارغ گشته ایم
غیراز آن طفلان که شاید در سفر زائیده ایم

دوش با من تازه کاری در صف سیگار گفت:
بسکه می کوبندمان، از پشت سر زائیده ایم

گفتمش: عیبی ندارد ای برادر زانکه ما
پیش از اینها در صف قند و شکر زائیده ایم

دیگران در بخشهای زایمان زائیده اند
لیک ،ما در بین مردم، پشت در زائیده ایم

اندرین آشوب و غوغا، جنس کودک شرط نیست
ای که می پرسی که دختر یا پسر زائیده ایم؟

الفرض امروزه دیگر کار ما زائیدن است
گوش شیطان کر، فقط بی درد سر زائیده ایم

                        ابوالفضل زرویی نصر آباد

رستم و تهمینه

شنیدم که رستم  یل چیره دست

به تهمینه یک نامه بنوشته است

که از پیش مامانت این ها بیا

همین هفته  لطفا به اینجا بیا

وجودت در این برهه مشکل گشاست

 بیا تا بگویم که مشکل کجاست

 خودت هم شنیدی در اخبار ها

بنابر نمودار و آمارها

از آنجا که بی حال و کم همتیم

 گرفتار کمبود جمعیتیم

همه رو به پیری و فرسایشیم

دریغا که بسیار کم زایشیم

 چنان قحطی زایمان آمده است

 که ماما فلافل فروشی زده است

به ندرت کسی بچه می آورد

به جایش سگ و گربه می پرورد

کسی هم که با با و ماما ن شده است

از این کار، زرتی پشیمان شده است

کجایند امروزه آن مادران

که اسطوره بودند در زایمان

همان ها که هی بچه زاییده اند

 به ترتیب قد دور خود چیده اند

کجایند مردان شور آفرین

زرشکی و مشکی  و بور آفرین

همان ها که ده بچه پرورده اند

خمی هم به ابرو نیاورده اند

چقدر افت دارد که با یک چنین

 تن و هیکل و یال و کوپال و زین

 فقط  یک پسر جا بماند ازم

 که هرکس بفهمد بگوید چه کم

 چو از ما یلان بر نخیزد بخار

از اقشار دیگر توقع مدار

از این بیش بیکار نتوان نشست

دراین برهه باید رکوردی شکست

قرار است  با همتی بیشتر

بسازیم  جمعیتی  بیشتر

بیا تا که ما نیز همت کنیم

از این طرح ملی حمایت کنیم

               مصطفی مشایخ                             

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد		یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد
از لعل تو گر یابم انگشتری زنهار		صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد
غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل		شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد
هر کو نکند فهمی زین کلک خیال انگیز		نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد
جام می و خون دل هر یک به کسی دادند		در دایره قسمت اوضاع چنین باشد
در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود		کاین شاهد بازاری وان پرده نشین باشد
آن نیست که حافظ را رندی بشد از خاطر		کاین سابقه پیشین تا روز پسین باشد

کی شعر تر انگیزد؟ (شوخی با حافظ)

کی شعر تر انگیزد خاطر که حزين باشد

وقتی که طرفدارت روسیه و چین! باشد

 

گر پول مرا باشد یا پارتی باعرضه

صد ملک سلیمانم در زير نگین باشد

 

نالیدم و بشنیدم از واعظکی زاهد:

«شايد که چو وابینی خیر تو در اين باشد»

 

هر کس نزند نقشی دلخواه خدای زور!

نقشش به حرام ار خود صورتگر چین باشد

 

پول و پله ما را خوردند و به ما گفتند:

«در دايره قسمت اوضاع چنین باشد»

 

در مورد پول و فکر حکم ازلی اين بود

کاين شاهد بازاری وان پرده نشین باشد

 

خاموش شو ای حافظ بیهوده چه می گویی

کاين سابقه پیشین تا روز پسین باشد

ترافیک نامه

زبان حال مجسمه فردوسی در میدان فردوسی تهران

چنین گفت فردوسی پاکزاد

ـ که رحمت بر آن پاک تندیس  باد!ـ

بسی رنج بردم در این سال سی

زدودِ تریلی،‌دَمِ تاکسی!

ندیدم من از دهر غیر از ستم

 نخوردم در این شهر، جز دود و دم

به «میدان فردوسی» و «لاله‌زار»

دگر «شاهنامه» نیاید به کار

در این شهر آشفته بدسرشت،

 «ترافیکنامه» بباید نوشت!

*‌*‌*‌

سحر چون برآید بلند آفتاب ،

کند چرخِ گردنده پا در در رکاب

بسی لشکر از وانت و کامیون

فرستد مرا بر سر، این چرخِ دون

اتوبوس و پیکان و بنز و ژیان

همه گردِ میدان و من در میان

به پا گشته هنگامه رستخیز

به هر سو کسان اند در جستخیز

شده محشرِ شیر هر جا عیان

خیابان، خرابان شده بی‌گمان

تو گویی به هر سو، پیاده سوار

گرفته مرا دامن از هر کنار

بسی لشکر از آدم و آهنم

زده چنگ بر زیر پیراهنم

ز آدم، ز آهن، ز ریز و درشت

یکی پشتِ زین و یکی زین به پشت

به میدان فردوسی از چارسوی

مرا گوش بخراشد اینهای و هوی

چه گویم، چه پیش آید از چرخِ دون

مرا بر سر اکنون در این آزمون

سپاهِ ترافیک، بین صف به صف

به میدانِ فردوسی از هر طرف

تو گویی که اکنون به آوردگاه

فرستاده لشکر، «ترافیک شاه»

زهر سو سپاهی رسد فوج فوج

چو دریا که آرد به هر موج موج

یکی لشکر از «توپخانه»  روان

به میدان فردوسی و بعد از آن

خروشان و غراّن و شیپورزن

سپاهِ گرانِ «سپهبد قَرَن»

زپیکان و پاترول، ژیان و رنو

زبنز و ز نیسان و گلف و پژو

«ز سُم ّستوران در آن پهن دشت

زمین شد شش و آسمان گشت هشت»

بسی لشکر اینجا است اندر برم

مگر بنده سرتیپ و سرلشکرم؟!

زسعدی و حافظ به صد پیچ و تاب

بدین سو روان لشکرِ بی حساب!

زبالا و پایین و از غرب و شرق

همی آمد و رفت، چون باد و برق

روان لشکری از اتوبوس شد

هجوم آور از «تخت طاووس» شد!

تریلی ز «فوزیه» آمد چو دیو

که از مرد و از زن برآمد غریو

چه گویم چه ها آید از چرخِ پیر

مرا بر سر اکنون در این هیرو ویر

چو همسایه‌ام با وزیرِ «صنا

یع»اش گرچه شد تا حدودی جدا

بگویید از قول من با وزیر

که همسایه گوید چنین یا وزیر

ترافیکِ سنگین، خودش نعمت است

ز سنگین صنایع، یکی صنعت است

دمی کار بگذار و پایین بیا

زماشین به پایینِ ماشین بیا

بیا، پیش‌تر آی، اینجا است صف

ببین محشر شیر از هر طرف

اتوبوس، چون مرغ، قدقدکنان

زن و مرد چون جوجه سویش دوان

تو گویی که اینان، کیان در کیان

همی زاده اند از ترافیکیان

تو گویی که تاریخ  تاریک بود

بشر از تبار ترافیک بود

فغان زینهمه پاترول، ماترول

امان زینهمه بنزِ بی کنترل

زبار ترافیک، میدان، خمید

«پل چوبی» و «پیچ شمران» خمید

نیاید دگر از زبان قلم

که شرح ترافیکِ تهران دهم!

حکیمم، ابوالقاسمم، طوسی‌ام

اگرچه به «میدان فردوسی»ام

جلال رفیع

شعر طنز نادر ختایی

تو تومور جون منی             سرطان خون منی

تو آمبوری خونمی           تا همیشه توو جونمی

جواب سی تیم تویی         تست بیوبسیم تویی

دکی جونم توو استرس         بیا به داد من برس

که پاستور و کخ منی          علم تناسخ منی

که ویل درانت من تویی        اسپکترانت من تویی

پیروکسیکام من شدی      دیوید بکام من شدی

سامبوتامول من بیا        رو دوش و کول من بیا

آموکسی سی سیلین من     آمیبتری تیرین من

فدای هجو و هزل تو          کشته نزل و بزل تو

فدای هجو و هزلاتم            کشته نزل و بزلاتم

میریزه از لبات غزل     واست میشم حسن کچل

                                              نادر ختایی

 

پاسخ خودآزمایی زبان فارسی اول دبیرستان

برای دیدن این مطلب به ادامه مطلب بروید .

ادامه نوشته

پاسخ خودآزمایی ادبیات فارسی اول دبیرستان

برای دیدن پاسخ ها به ادامه ی مطلب بروید .

ادامه نوشته

شعر باز این چه شورش است که در خلق عالم است محتشم کاشانی

باز این چه شورش است که در خلق عالم است   باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین     بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از کجا کزو            کار جهان و خلق جهان جمله درهم است

گویا طلوع میکند از مغرب آفتاب                   کاشوب در تمامی ذرات عالم است

ادامه نوشته

بازم مدرسه ها شروع شد!!!

ای یار مهربانم، دانای خوش بیانم           از دست تو در آمد، آه من و فغانم‏

كِی بر تو دست خود را می‌داری از سر من        آخر چه كرد باید از دست تو؟ ندانم

با یك دهان گنده دارای صد زبانی                  من در برابر تو الحق که بی زبانم‏

از بس كه كلّه‌ام پر، گردیده از ریاضی             چشمم رود سیاهی، كف می‌كند دهانم‏

بعد از حساب املا در فكر جبر و انشا ‏             در امتحان دینی، دلـــواپس زبانم‏

تاریخ این جهان را كَردی تو در مخ من      اما به كار خود، حیف، ناچار و ناتوانم

هر کس خورَد به هر جا، صبحانه، اَرده شیره      من فکر اردشیری از نوع بابکانم‏

جغرافیای عالم، را بنده حفظم اما       در شهر خود غریب و بی نام و بی نشانم

با آن كه از پزشكی گفتی سخن فراوان           با سنّ كم دریغـا، شد پوك استخوانم ‏

از بس كه حفظ كردم مفعول و فاعلاتُن       گاهی چنین نماید، بنده عرب‌زبانم ‏

حتی به زنگ ورزش، در اضطراب شیمی      از دست تو همیشه درگیر امتحانم

گویا ز مُلك هستی این بوده قسمت من       تا روز و شب نخوابم، مانند خر بخوانم!

اُردیبهشت من شد اُردی جهنم از تو         دِی رفته بعد بهمن، آذر شده اَبانم

صد من كتاب اگر من از حفظ باشم امروز    نانوا نمی‌پذیرد، بخشد دو لقمه نانم

یاران بی سوادم بر زانتیا سوارند             از دولت تو بنده در حسرت ژیانم

پند تو را شنیدم از زندگی بریدم‏          شد آش و لاش جسمم، فرسوده شد روانم

با ربع قرن تحصیل، این است حاصل من     دارم دلی پر اما، خالی است استكانم‏

ای کاش می‌شد از تو، یکباره می‌بریدم        اما نمی‌توانم،‌ای روشنای جانم

با من بمان همیشه،‌ای مشعل هدایت      بی من تو می‌توانی، من بی تو کِی توانم

‏«آذین» از این چکامه منظور دیگری داشت          من هر چه دارم از توست،‌ای یار مهربانم

 

                                                                                                       از : محمود سلطانی

بر سنگ مزار ايرج ميرزا

 

اي نكويان كه در اين دنياييد                            يا از اين بعد به دنيا آييد

  اينكه خفته است در اين خاك منم                    ايرجم ايرج شيرين سخنم 

  مدفن عشق جهان است اينجا                       يك جهان عشق نهان است اينجا

  عاشقي بوده به دنيا فن من                          مدفن عشق بود مدفن من 

  هركه را خوي خوش و روي نكوست                 مرده و زنده من عاشق اوست

  من همانم كه در ايام حيات                           بي شما صرف نكردم اوقات 

  تا مرا روح و روان در تن بود                            شوق ديدار شما در من بود

  بعد چون رخت ز دنيا بستم                          باز در راه شما بنشستم 

  گرچه امروز بخاكم ماواست                           چشم من باز بدنبال شماست

  بنشينيد بر اين خاك دمي                            بگذاريد بخاكم قدمي

  گاهي از من به سخن ياد كنيد                      در دل خاك دلم شاد كنيد

ايرج ميرزا                

روز ها فکر من این است وهمه شب سخنم

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

مانده ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا

یا چه بوده است مراد وی از این ساختنم

آنچه از عالم عِلوی است من آن می گویم

رخت خود باز بر آنم که همانجا فکنم

مرغ باغ ملکوتم نِیم از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

کیست آن گوش که او می شنود آوازم

یا کدام است سخن می کند اندر دهنم

کیست در دیده که از دیده برون می نگرد

یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم

تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی

یک دم آرام نگیرم نفسی دم نزنم

می وصلم بچشان تا در زندان ابد

به یکی عربده مستانه به هم درشکنم

من به خود نامدم اینجا که به خود باز روم

آنکه آورد مرا باز برد تا وطنم

تو مپندار که من شعر به خود می گویم

تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم

                                                               مولانا 

سبیل نامه

سیبیل داره یه عالمه / هر چی بگم بازم کمه

از سیبیلش خون می چکه / خون فراوون می چکه

سیبیل داره دوتا دوتا / از ش بخوا جدا جدا

از این سبیل تا اون سبیل / پل می زنیم با هفتا فیل

از این ورش تا اون ورش / تاکسی بگیر برو سرش

نه یک جهش نه صد جهش/ ماشین بگیر برو تهش

از این کنار تا اون کنار / باید بری تو با قطار

رو سیبیلت تاب می خوریم/ از آب خوریش آب می خوریم

وقتی غذا فراهمه / باید بگم همه کمه

سبیل داره یه عالمه / می ره تا ته قابلمه

سبیل داره طبق طبق / سگا بدورش وق وق

سبیل داره دو کله قند / کمون کمون و گیس بلند

سبیل داره الو الو / بفرمایین شما جلو

سبیل داره عروس برون/ کنار حوض یه تشت خون

تو باغ قدم مدم نزن / درختا رو بهم نزن

خودش کنار رز میره / سیبیل کنار حوض میره

سبیل نگو بلا بگو / خوشگل خوشگلا بگو

سیا سیا سیا سیا / سیا ولی طلا بگو

ماهم که اینجا جا داریم / اینجا برو بیا داریم

اگه سیبیل مال شماس / پس این چیه که ما داریم

میگن یه بار اب می خوره /تو بچگیش تاب می خوره

یه لاخی از سبیلشون / به چشم مهتاب می خوره

می خوام یه کم زور بزنم / قافیه تنبور بزنم

قوم عجوج مجوج بیان / بگین که با عروج بیان

سبیلاتو جور می کنی /تنم رو مور مور می کنی

نوکاشو نو تیز می کنی / دلم رو ریز ریز می کنی

حالت دودی بش نده / فر عمودی بش نده

فر تعادلی ببین / باخما منه! قلی ببین

قربون شعر و طنز تو / تحفه های نطنز تو

فدای نزل و بزلاتم / کشته هجو و هزلاتم

می ریزه از لبات غزل / واست می شم حسن کچل

بزن یه بار سبیلاتو / تا من ببینم لباتو

فدای اون لبات بشم / ول کن می خوام فدات بشم

همه بگین فداش فداش / رستمم این سیبیل نداش

از سیبیلاش خون می چکه / خون فراوون می چکه

سبیل داره یه عالمه / هرچی بگم بازم کمه

نادر ختایی این شعر را پنجم خرداد۱۳۸۱در منقبت سبیل “ابوالفضل زرویی نصرآباد” سروده است!

محبوب دلم دویست و شیشم!

رستم پی تو به راه رفته/ خان‌ها همه اشتباه رفته

بیژن! عقبت به چاه رفته/ با تو گاگارین به ماه رفته

رویای تو در دل پریشم /محبوب دلم دویست و شیشم

 

آکنده ز منطق ارسطو/ تودوزی تو پر پرستو

ای ظاهر تو چراغ جادو/ چون که دمِ در بده، بیا تو

امروز که بنده در آفیشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای رفته به قله‌ی دماوند!/ ای بر تو نگاه کوه الوند!

ای داده ژکوند بر تو لبخند!/ من می‌خرمت فقط بگو چند؟

ای وای که با تو من چی می‌شم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای ناز چراغ و پاک شیشه!/ از دوری تو دلم پریشه

بهتر ز تو در جهان نمی‌شه/ ای عمر گارانتی ات همیشه!

یک عمر تو بسته‌ای به ریشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای کشته‌ی تو خود اوناسیس!/ از هجر تو دیده‌ها همه خیس

گر قافیه شد غلط بگو «هیس»/ چون نمره‌ی تو دهد دلم بیس

من تا به ابد تو را سریشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای جان پسر! شنو تو این را/ این در فن خودرو آخرین را

تیک آف مزن تو این چنین را/ ویراژ مده تو نازنین را

از کار تو سخت دل پریشم/ محبوب دلم دویست وشیشم

 

قربان قد و قر و غمیشت/ جانم به فدای قوم و خویشت

مُردم ز نگاه پر ز نیشت/ هر روز من آمدم به پیشت

امروز خودت بیا به پیشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

تا آخر عمر یار من باش/ هر روز فقط کنار من باش

براقی روی تار من باش/ خواهی تو بیا سوار من باش

با دست خودت بزن پولیشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای شاخه نبات شعر حافظ!/ سربی و بژ و سیاه و قرمز!

در قلب تمام خلق نافذ!/ در آخر کار در پرانتز!

با تو؛ نه به فکر جان خویشم (محبوب دلم دویست و شیشم)

نادر ختايي     

بهار و گل طرب انگيز گشت و توبه شكن

بهار و گل طرب انگيز گشت و توبه شكن              به شادي رخ گل بيخ غم ز دل بر كن

رسيد باد صبا غنچه در هوا داري                       ز خود برون شد و بر خود دريد پيرهن

طريق صدق بياموز از آب صافي دل                   به راستي طلب آزادگي ز سرو چمن

ز دستبرد صبا گرد گل كلاله نگر                  شكنج گيسوي سنبل ببين به روي سمن

عروس غنچه رسيد از حرم بطالع سعد         به عينه دل و دين مي برد به وجه حسن

صفير بلبل شوريده و نفير هزار                          براي وصل گل آمد برون ز بيت حزن

حديث صحبت خوبان و جام باده بگو                      بقول حافظ و فتوي پير صاحب فن

حافظ شيرازي

عيد است نواي عاشقان كن

اي بلبل خوشنوا فغان كن                  عيد است نواي عاشقان كن

چون سبزه ز خاك سر بر آورد                ترك دل و برگ بوستان كن

بالشت ز سنبل و سمن ساز                 وز برگ بنفشه سايبان كن

چون لاله ز سر كله بينداز         سر خوش شو و دست در ميان كن

بر دار سفينه ي غزل را                     وز هر ورقي گلي نشان كن

صد گوهر معني ار تواني                   در گوش حريف نكته دان كن

وان دم كه رسي به شعر عطار           در مجلس عاشقان روان كن

ما صوفي صفه ي صفاييم                 بي خود زخوديم و از خداييم

                                                                                     عطار

سال نو مبارك

شاعر مردم مدار

ابن یمین از نامی ترین قطعه سرایان اواخر قرن هفتم  در فرومد چشم به جهان گشود . او در روزگاری

 می زیست که آشفتگی و پریشانی اوضاع چهره ی شوم خود را بر محیط آن زمان انداخته بود . اگر به

 کالبد شکافی احوال و رفتار مردم در قرن هشت که وی در تلاطم حوادث آن دوران نظاره گر اوضاع و

 احوال زمانه بوده است بنگریم به این موضوع پی خواهیم برد که چرا وی را شاعر مردم مدار و مردم

 شناس می نامند  . این مطلب را می توان از روی سروده های  مردمی زیبا که در قالب معانی بلند و

 نصایحی سودمند به مردم زمانه ی خویش بیان داشته ،متوجه شد . در گوشه ای از دیوان اشعارش

 ،مردم زمانه اش را  چه نیک شناخته است و نقل می کند

خلق خدا که خدمت دادار می کنند                    هستند بر سه قسم که این کار می کنند

قسمی شدند از پی جنّت خداپرست                   وان رسم و عادتیست که تجّار می کنند .

قوم دگر کنند پرستش زبیم او                             وین  کار بندگانست که احرار می کنند

جمعی نظر از این دو جهت قطع کرده اند                 بر کار هر دو طایفه انکار می کنند

ابن یمین قبل از واقعه ی سربداران با اکراه در خدمت مغولان خراسان به مستوفی گری مشغول شد

 ولی نامردمی هایی در دستگاه حکومتی دید که با روح آزاد گی وی سازگار نبود .مدّتی هم در مقام

 دیوانی همراه با فرمانروایان عصر به سفر می رفت و همین سفر ها باعث پختگی اشعار و شخصیت

 عرفانی وی شد . او در اواخر عمر در فرومد به دهقانی مشغول گردید و به آن می بالید . وی درباره ی

 «دانستن و ندانستن » ابیاتی دارد که به ضرب المثل تبدیل شده اند  .

آنکس که نداند و بداند که نداند ،              لنگان خرک خویش به مقصد برساند

آنکس که نداند و نداند که نداند                 در جهل مرکب ابدالدّهر بماند

آنکس که بداند و نداند که بداند                  بیدارش نمایید که تا خفته نماند

آنکس که بداند و بداند که بداند                      اسب شرف از گنبد گردون بجهاند

آرامگاه وی در فرومد واقع شده است . سنگ قبرش دارای شش ضلع کوچک است که روی آن نوشته 

شده است , آرامگاه امير فخرالدين محمد ابن يمين الدين متخلص به ابن يمين دوران زندگی را با کمال 

مناعت و وارستگی به پايان رسانده است .

سوالات امتحان ورودي مدارس خاص90-91

لطفآُ اگر اين فايل در وبلاگ ديده نشد ، روي فايل باز نشده كليك راست كرده واين فايل را saveكنيد.

كشف حجاب از ديدگاه ايرج ميرزا

در سردر کاروانسرایی                     تصویر زنی به گچ کشیدند

ارباب عمایم این خبر را                       از مخبر صادقی شنیدند

گفتند که وا شریعتا، خلق                    روی زن بی نقاب دیدند

آسیمه سر از درون مسجد                  تا سردر آن سرا دویدند

ایمان و امان به سرعت برق            می‌رفت که مومنین رسیدند

این آب آورد و آن یکی خاک               یک پیچه ز گل بر او بریدند

ناموس به باد رفته‌ای را             با یک دو سه مشت گل خریدند

چون شرع نبی از این خطر جست           رفتند و به خانه آرمیدند

غفلت شده بود و خلق وحشی         چون شیر درنده می‌جهیدند

بی پیچه زن گشاده رو را                       پاچین عفاف می‌دریدند

لبهای قشنگ خوشگلش را                      مانند نبات می‌مکیدند

بالجمله تمام مردم شهر                          در بحر گناه می‌تپیدند

درهای بهشت بسته می‌شد                مردم همه می‌جهنمیدند

می گشت قیامت آشکارا                      یکباره به صور می‌دمیدند

طیر از وکرات و وحش از جحر                  انجم ز سپهرمی رمیدند

این است که پیش خالق و خلق                طلاب علوم رو سفیدند

با این علما هنوز مردم                               از رونق ملک ناامیدند

                                                                       ايرج ميرزا

ايرج ميرزا

ایرج میرزا

زادروز:۱۲۹۱ (قمری)_۱۸۷۴ (میلادی)

محل تولد:تبریز

درگذشت: ۲۷ شعبان ۱۳۴۳ (قمری)_سوم فروردین ۱۳۰۴خورشيدي _۱۹۲۶ (میلادی)

خیابان :ایران (عین‌الدوله)، خیابان پهلوی

بازارچه :سقاباشی تهران

علت مرگ:سکته قلبی

آرامگاه:گورستان ظهیرالدوله، شمیران

ملیت:ایرانی

پیشه:شاعر

سبک:هزلیات

لقب :جلال‌الممالک، فخرالشعرا

دین:اسلام

فرزندان:جعفرقلی میرزا، خسرومیرزا، ربابه

والدین:غلامحسین‌میرزا

ایرج میرزا (۱۲۵۱ خورشیدی تبریز - ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ خورشیدی تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجسته ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی)و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. ایرج میرزا در قالب‌های گوناگون شعر سروده و ارزشمندترین اشعارش مضامین انتقادی، اجتماعی، احساسی و تربیتی دارند. شعر ایرج ساده و روان و گاهی دربرگیرندهٔ واژگان و گفتارهای عامیانه‌است و اشعار او از جمله اشعار اثر گذار بر شعر دوره مشروطیت بود.

او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌شاه و نتیجهٔ فتحعلی شاه قاجار بود. تحصیلاتش در مدرسه دارالفنون تبریز صورت گرفت و در همان مدرسه مقدمات عربی و فرانسه را آموخت. وقتی امیرنظام گروسی مدرسه مظفری را در تبریز تاسیس کرد، ایرج میرزا سمت معاونت آن مدرسه را یافت و در این سمت مدیریت ماهنامه ورقه (نخستین نشریه دانشجویی تبریز) را برعهده گرفت. در نوزده‌سالگی لقب «ایرج بن صدرالشعرا» یافت. لیکن بزودی از شاعری دربار کناره گرفت و به مشاغل دولتی مختلفی از جمله کار در وزارت فرهنگ (معارف آن‌زمان) پرداخت. سپس به استخدام اداره گمرک درآمد و پس از مشروطیت هم در مشاغل مختلف دولتی از جمله وزارت کشور در سمت فرماندار آباده و معاونت استانداری اصفهان خدمت کرد. ایرج میرزا در پی یک سکته قلبی در منزلی در تهران درگذشت. ایرج میرزا به زبان‌های ترکی، فارسی، عربی و فرانسه تسلط داشت و روسی نیز می‌دانست و خط نستعلیق را خوب می‌نوشت. آرام‌گاه ایرج میرزا در گورستان ظهیرالدوله تهران قرار دارد.

نمونه خط ايرج ميرزا

چشم ها را بايد شست جور ديگر بايد ديد

سهراب سپهری از جمله افرادی بوده که یه طور دیگه به همه چیز نگاه می کرده، از نظم شعر گرفته تا

 مسائل دیگه توی زندگی ...

البته این حرف من نیست، خودش میگه ... باورت نمیشه ؟! این رو بخون تا باور کنی ...

 

"هر کجا هستم باشم، آسمان مال من است

پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است

چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند، قارچ های غربت؟

من نمی دانم که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست

و چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست

گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد؟

چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید

واژه ها را باید شست، واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد

چتر ها را باید بست، زیر باران باید رفت

فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید دید، عشق را زیر باران باید جست

زیر باران باید بازی کرد، چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت

زندگی تر شدن پی در پی، زندگی آب تنی در حوضچه ی اکنون است"

 

*     *     *

 

الا اي آهوي وحشي كجايي

الا ای آهوی وحشی کجایی		مرا با توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان دو بیکس		دد و دامت کمین از پیش و از پس
بیا تا حال یکدیگر بدانیم		مراد هم بجوییم ار توانیم

ادامه نوشته

آورده ایم هرچه شما فکر می کنيد

کبریت های بی خطر از چین بیاوریم

آورده ایم هرچه شما فکر می کنيد    

چیزی نمانده شعر تر از چین بیاوریم

هرچند توی کشور ایران زیاد هست

ما می رویم گورخر از چین بیاوریم

آورده ایم ما نمک از ساحل غنا

ادامه نوشته

شاعراولوالعزم

    هنر من سرودن نظم است                  به همین علت است بی‌نظمم
    برخلاف جماعت شعرا                             من نه اهل بساط نه بزمم
    مخلص شاعران شیرازم                                  چاکر عالمان خوارزمم
    مثل ران گراز ده ساله                                  اندکی غیرقابل هضمم
    پشت جبهه به یاری کلمات                         تا بخواهند بنده می‌رزمم
    به علاوه کتاب هم دارم                             بنده یک شاعر اولوالعزمم

سعيد بيابانكي      

مادران قديم ومادران امروزي

این شعر برای مادران قدیم سروده شده است 
گویند مرا چو زاد مادر پستان به دهان گرفتن اموخت 
شب ها بر گهواره من بیدار نشست و خفتن اموخت 
دستم بگرفت و پابه پا برد تا شیوه راه رفتن اموخت 
یک حرف و دو حرف بر زبانم الفاظ نهاد و گفتن اموخت 
لبخند نهاد بر لب من بر غنچه ی گل شکفتن اموخت 
پس هستی من ز هستی اوست تا هستم و هست ، دارمش دوست 
ایرج میرزا 
اما شعری که برای مادران جدید میتوان سرود این گونه است 
گویند مرا چو زاد مادر روی کاناپه لمیدن اموخت 
شب ها بر تلویزیون تا صبح بنشست و سریال دیدن اموخت 
بر چهره سبوس و ماست مالید تا شیوه خوشگلیدن اموخت 
هر ماه برفت نزد جراح ایین چروک چیدن اموخت 
دستم بگرفت و برد بازار همواره طلا خریدن اموخت 
با قوم خودش همیشه پیوند از قوم شوهر بریدن اموخت
چون سوخت غذای ما شب و روز از پیک مدد رسیدن اموخت 
پای تلفن دو ساعت و نیم گل گفتن و گل شنیدن اموخت 
بابام چو بیامد از سرکار بیماری و قد خمیدن اموخت

حلال مشكلات

پول من جن و تو بسم الله... انتَ محبوب و انَأ شیدا
می دوی و من به دنبالت.... هرچه می آیم تو ناپیدا
سرعتت اندازۀ نور است...سرعتم چون لاک پشت امّا 
از تراول عقده ها دارم .... چون نمی آید به پیش ما
بانک بیت العشق می باشد.... گاوصندوقش عجب زیبا
ای کلید حل هر مشکل..... کی گشایی مای پروبلم *را؟ 
صاحبت با اعتبار تو .... می فروشد فخر بر دنیا
بی تو انسان پوچ و بی معنا ست....با تو اما قدّ ِ یک دریا
بی تو هرکس را گدا گویند.... با تو امّا می شود دارا
با تو هر عفریته ای خوشگل.... بی تو هر زیبا ، دراکولا
گل نسا تا با تو پیمان بست.... نام خود را می کند مینا
مش غضنفر می شود کامبیز.... کل تقی نامش شود پویا
گر به روی سنگت اندازند.... راه می افتد بدون پا
یک نفر از درد دوریت.... رفته از دیوارها بالا
دیگری از عشق روی تو....کرده در بند اوین مأوا
طفلکی شهرام دیدی شد.... عاقبت از عشق تو رسوا؟
گفت با « جاوید» دانایی.... ترمزت یک دم بکش آقا
آن چه را گفتی قبول امّا.... می دهم پندی تو را حالا
گرچه بالا می رود هرچیز.... همره این دلبر رعنا
معرفت اما نخواهد رفت...... لاجرم همراه او بالا
گفتمش حرفت درست امّا .... گوش کن این نکته را جانا
معده ام وقتی پر از خالی ست.... معرفت کیلوی چن بابا؟
معذرت از اینکه بالاجبار..... چند من چن شد در این دعوا

واكسن

واکسن ها ( vaccine  )در واقع یا میکروارگانیسم زنده و یا ضعیف شده هستند با حفظ انتی ژن های محافظت کننده  یا مصونیت زای آنها و یا میکروگانیسم کشته شده هستند و یا محصولات آنها و یا واکسن هایی که از طریق تغییرات ژنتیکی  بدست می آیند.

ادامه نوشته

به ... نخند

 

به سرآستین پاره ی کارگری که دیوارت را می چیند و به تو می گوید،ارباب.

نخند!

به پسرکی که آدامس می فروشد و تو هرگز نمی خری.

نخند!

به پیرمردی که در پیاده رو به زحمت راه می رود و شاید چندثانیه ی کوتاه معطلت کند.

نخند!

به دبیری که دست و عینکش گچی است و یقه ی پیراهنش جمع شده.

نخند!

ادامه نوشته

دوستي هاي امروزي

 

کنــارت هستند ؛ تا کـــی !؟

تا وقتـــی که به تو احتــیاج دارند …

از پیشــت میروند یک روز ؛ کدام روز ؟!

وقتی کســی جایت آمد …

دوستت دارند ؛ تا چه موقع !؟

تا موقعی که کسی دیگر را برای دوســت داشـتن پیــدا کنـند ….

میگویــند : عاشــقت هســتند برای همیشه نه ……

فقط تا وقتی که نوبت بــــــازی با تو تمام بشود !

و این است بازی باهــم بودن