سبیل نامه

سیبیل داره یه عالمه / هر چی بگم بازم کمه

از سیبیلش خون می چکه / خون فراوون می چکه

سیبیل داره دوتا دوتا / از ش بخوا جدا جدا

از این سبیل تا اون سبیل / پل می زنیم با هفتا فیل

از این ورش تا اون ورش / تاکسی بگیر برو سرش

نه یک جهش نه صد جهش/ ماشین بگیر برو تهش

از این کنار تا اون کنار / باید بری تو با قطار

رو سیبیلت تاب می خوریم/ از آب خوریش آب می خوریم

وقتی غذا فراهمه / باید بگم همه کمه

سبیل داره یه عالمه / می ره تا ته قابلمه

سبیل داره طبق طبق / سگا بدورش وق وق

سبیل داره دو کله قند / کمون کمون و گیس بلند

سبیل داره الو الو / بفرمایین شما جلو

سبیل داره عروس برون/ کنار حوض یه تشت خون

تو باغ قدم مدم نزن / درختا رو بهم نزن

خودش کنار رز میره / سیبیل کنار حوض میره

سبیل نگو بلا بگو / خوشگل خوشگلا بگو

سیا سیا سیا سیا / سیا ولی طلا بگو

ماهم که اینجا جا داریم / اینجا برو بیا داریم

اگه سیبیل مال شماس / پس این چیه که ما داریم

میگن یه بار اب می خوره /تو بچگیش تاب می خوره

یه لاخی از سبیلشون / به چشم مهتاب می خوره

می خوام یه کم زور بزنم / قافیه تنبور بزنم

قوم عجوج مجوج بیان / بگین که با عروج بیان

سبیلاتو جور می کنی /تنم رو مور مور می کنی

نوکاشو نو تیز می کنی / دلم رو ریز ریز می کنی

حالت دودی بش نده / فر عمودی بش نده

فر تعادلی ببین / باخما منه! قلی ببین

قربون شعر و طنز تو / تحفه های نطنز تو

فدای نزل و بزلاتم / کشته هجو و هزلاتم

می ریزه از لبات غزل / واست می شم حسن کچل

بزن یه بار سبیلاتو / تا من ببینم لباتو

فدای اون لبات بشم / ول کن می خوام فدات بشم

همه بگین فداش فداش / رستمم این سیبیل نداش

از سیبیلاش خون می چکه / خون فراوون می چکه

سبیل داره یه عالمه / هرچی بگم بازم کمه

نادر ختایی این شعر را پنجم خرداد۱۳۸۱در منقبت سبیل “ابوالفضل زرویی نصرآباد” سروده است!

محبوب دلم دویست و شیشم!

رستم پی تو به راه رفته/ خان‌ها همه اشتباه رفته

بیژن! عقبت به چاه رفته/ با تو گاگارین به ماه رفته

رویای تو در دل پریشم /محبوب دلم دویست و شیشم

 

آکنده ز منطق ارسطو/ تودوزی تو پر پرستو

ای ظاهر تو چراغ جادو/ چون که دمِ در بده، بیا تو

امروز که بنده در آفیشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای رفته به قله‌ی دماوند!/ ای بر تو نگاه کوه الوند!

ای داده ژکوند بر تو لبخند!/ من می‌خرمت فقط بگو چند؟

ای وای که با تو من چی می‌شم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای ناز چراغ و پاک شیشه!/ از دوری تو دلم پریشه

بهتر ز تو در جهان نمی‌شه/ ای عمر گارانتی ات همیشه!

یک عمر تو بسته‌ای به ریشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای کشته‌ی تو خود اوناسیس!/ از هجر تو دیده‌ها همه خیس

گر قافیه شد غلط بگو «هیس»/ چون نمره‌ی تو دهد دلم بیس

من تا به ابد تو را سریشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای جان پسر! شنو تو این را/ این در فن خودرو آخرین را

تیک آف مزن تو این چنین را/ ویراژ مده تو نازنین را

از کار تو سخت دل پریشم/ محبوب دلم دویست وشیشم

 

قربان قد و قر و غمیشت/ جانم به فدای قوم و خویشت

مُردم ز نگاه پر ز نیشت/ هر روز من آمدم به پیشت

امروز خودت بیا به پیشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

تا آخر عمر یار من باش/ هر روز فقط کنار من باش

براقی روی تار من باش/ خواهی تو بیا سوار من باش

با دست خودت بزن پولیشم/ محبوب دلم دویست و شیشم

 

ای شاخه نبات شعر حافظ!/ سربی و بژ و سیاه و قرمز!

در قلب تمام خلق نافذ!/ در آخر کار در پرانتز!

با تو؛ نه به فکر جان خویشم (محبوب دلم دویست و شیشم)

نادر ختايي